dinsdag 3 juni 2014

Kikkerkoor

Het is niet vaak zo stil langs de Waal en de uiterwaarden. Misschien heeft het te maken met het vroege uur, met de beloftevolle zomerdag of vanwege de afscheidsbijeenkomst, later deze morgen. Mijn omgeving deelt deze diepgaande vrede met mij. Zelfs de wind houdt zijn adem in en de schapen liggen in stilzwijgen met hun lammeren tegen de grond gedrukt. In de verte hoor ik het geruststellende gekwaak van een paar kikkers.
         Plotseling scheurt het scherpe krassen van een ekster de stilte in grove repen, zoals mitrailleurkogels waterfonteinen laten opspringen in een roerloze waterplas. De felle vogel vond een zitplaats bovenin de kruidenierperenboom van de familie Engelen. Vanaf zijn prominente hoge zetel kijkt hij mij aan alsof hij mijn bijval verwacht en als die uitblijft schettert hij opnieuw zijn uitdagende kreet. Ik negeer zijn indringende praatjes en zijn mooie verenpakje, ren aan zijn troon voorbij alsof er niets aan de hand is.
         Toch blijft de krassende stem van de fraaie vogel in mijn hoofd echo├źn tot voorbij de woonboot van Klaartje. Dan zie ik een rietdekker via zijn verplaatsbare dakladdertje – hoe noem je dergelijke klimrekjes die, nadat zij in het riet van het dak zijn gestoken een perfect klimwerktuig vormen – het onlangs gerenoveerde dak beklimmen van het huis waarin voorheen een familie Zilverschoon onderdak vond. Ik volg met ingehouden adem al zijn bewegingen. Voorzichtig manoeuvreert hij zijn linkervoet op de vorst van het langs liggende dak dat bijna een meter lager is. Zo kan hij over de vorstpannen van het dak van het aanpalende deel heen, contact hebben met zijn collega die daar riet aanklopt met een speciaal stuk gereedschap. Dat kan ik pas constateren nadat ik via mijn keerpunt onder de Tacitusbrug weer op weg ben naar huis.
         De mannen zijn nog steeds in overleg met elkaar als ik weer langs ren. Nieuwsgierig blik ik omhoog naar het vernieuwde dak dat er fraai bij ligt. Voor hoelang? Misschien moeten we wel veertig jaar wachten voordat hier weer een rietdekker aan het werk gaat!
         Mijn weg vervolgend, opnieuw langs de diepliggende Loenensche Wel wacht mij een heuse traktatie: een kikkerconcert.
         (Ik beland voor een ogenblik op het stromatras in mijn ruw getimmerde bed in het Wadway van mijn jeugd, waarin ik, veel te vroeg op een zwoele zomerdag, zwetend in slaap probeer te vallen. Het is te warm om het raam te sluiten zodat ik de lawaaiige kikkers niet kan buitensluiten. In de stilte die een poosje aanhoudt klinkt een enkel plonsgeluid. Aanvankelijk zacht maar allengs luider kwaakt een kikker. Een voor een vallen anderen in tot het hele koor van boerennachtegalen samen dreunt. Dan tikt een imaginaire dirigent op zijn denkbeeldige partituur en plotseling heerst als tevoren, stilte over de zomernacht. Na enig plonsen, alsof de koorleden een ander plaatsje moeten vinden, begint niet lang daarna het zangspel opnieuw. Eerst probeert een enkele zanger zijn stem, aanvankelijk aarzelend, maar allengs overtuigender...)
         Het kan irritant zijn, als je in slaap probeert te vallen. Maar evengoed, vind ik, niets dan een stel musicerende kikkers maakt van een zomerse dag een zomerdag. Als David Beckham een keer met mij mee zou willen rennen, dan zou vandaag een perfecte gelegenheid zijn geweest. Misschien zou dit fraai klinkende gekwaak hem over zijn negatieve gevoelens voor kikkers heen helpen zodat hij de akelige gevolgen van zijn reis naar de Amazone achter zich kan laten.
         Langzaam maar zeker wordt het koor overstemt door het gezang van vogels en een ritmisch bonken van een dieselmotor. Ik ren over de Waalbandijk op huis aan en kijk onderwijl uit over het woeste bed van stralend geel streepzaad naar het scheepvaartverkeer op de rivier. Mijn gedachten dwarrelen vooruit naar de bijeenkomst in het crematorium.
         Ik neem het mee, dit blijmoedige kikkerkoor.
        

          

Geen opmerkingen:

Een reactie posten